BONAWENTURA

Urodził się 1217 roku w Bagnoreggio w Toskanii. Zmarł 15 lipca 1274 roku w Lyonie. Studiował w Paryżu, gdzie później wykładał na macierzystej uczelni. W 1243 roku wstąpił do zakonu franciszkanów. Kilka lat później został jego najwyższym przełożonym. Podczas II soboru lyońskiego Bonawentura umiera. 200 lat później zostaje ogłoszonym świętym.

Aleksander z Hales był nauczycielem Bonawentury oraz filozofem franciszkańskim. Oni podejmują koncepcję Augustyna. ?Do racjonalnego poznania Boga możemy zbliżyć się tylko dlatego, że od urodzenia dusza ludzka jest przez Boga oświecona. To nadprzyrodzone światło odpowiada czynnemu, zdolnemu do abstrakcji intelektowi człowieka. Umysł porządkuje to, co odbieramy zmysłami, poznanie bowiem wychodzi zawsze od postrzeżeń rzeczy pojedynczych, od obrazów zmysłowych. Światu odbieranemu zmysłami przydaje zatem Bonawentura znaczenie, jakiego nie miał ani u Platona, ani u Augustyna, ale jakie miał u Arystotelesa.?

(M.Vogt, Historia Filozofii dla wszystkich, Warszawa 2004, s.178)

Jego dzieło ?Droga duszy do Boga?.

BONAWENTURA reprezentował bardzo wpływową od czasów GROSSETESTE'A metafizykę światła, zgodnie z którą światło stanowi wspólną formę wszelkiej cielesności. W ten sposób materia zyskuje ogólną formę, podczas gdy jej uszczegółowienie dokonuje się przez formy swoiste - formy elementów, ciał złożonych i formy duchowe. Dlatego zakładał, że w każdym bycie istnieje wiele form. Formy rozwijają się z pierwotnych zalążków rozumowych, które na początku czasu zostały przez Boga włożone w materię. Droga ludzkiego poznania prowadzi ponad stworzony świat, w którym przebłyskuje obecność Boga. Jako stopnie poznania BONAWENTURA wskazuje cienie, ślady albo obrazy boskości: prawdę niezmiennych zasad człowiek (jako istota skończona) pojmuje tylko wtedy, gdy jest ona prześwietlona boskim światłem (idea iluminacji],
W swojej Pielgrzymce duszy do Boga BONAWENTURA opisuje stopnic mistycznego zjednoczenia z Bogiem. Na najwyższym stopniu uspokaja się działalność rozumu i dusza powraca w całości do Boga.
(P. Kunzman, F.-P. Burkard, F. Wiedemann, Atlas Filozofii, Warszawa 1999, s. 79)