Blaise Pascal

Urodził się 19 czerwca 1623 roku. Pascal 8 ostatnich lat swojego życia poświęcił się działalności religijnej i filozoficznej. Był genialnym fizykiem i matematykiem. Żył tylko 39 lat... W jego filozofii odnajdujemy zarys człowieka, który stoi przed obliczem nieskończoności. Wg Pascala prawdę poznajemy nie tylko rozumem, ale i sercem. Twierdził on, iż: Człowiek jest trzciną najsłabszą w przyrodzie, ale trzciną myślącą. Nieco mgły, kropla wody starczy, by go zabić. Lecz niechby był zgnieciony przez wszechświat cały, to jeszcze byłby szlachetniejszy od tego, co go zabija: gdyż on wie, że umiera. Cała tedy godność nasza leży w myśli." (R.Sikora, Spotkania z filozofią, Warszawa 1983, s.199)Zdawał sobie sprawę z małości człowieka względem otaczającej go przyrody. Istota ludzka zdaję sobie sprawę z tego, że kiedyś jego egzystencja się skończy. Tak, więc stoi on wobec skończoności swego życia, jak i zarówno wieczności swej duszy. Pascal tak pisał o człowieku: "Sędzia wszechrzeczy-bezrozumny robak ziemny; piastun prawdy-zlew niepewności i błędu; chluba i zakała wszechświata." Ten cytat mówi nam o wolności w wyborze człowieka, może on wybierać pomiędzy życiem godnym a marnym. Żyć to znaczy stawiać na określone wartości i trwać przy swym wyborze. Zarówno słuchać się swego serca jak i rozumu."Serce ma swoje racje, których rozum nie zna." Człowiek zdaje sobie sprawę ze swojej nędzy na tle tego, co wieczne, człowiek przemija, jedno, co wieczne to jego dusza, o którą powinien dbać w czasie swej ziemskiej egzystencji. Najważniejszym zadaniem dla serca jest przyjęcie wiary, ponieważ tylko Bóg, pozwala nam zrozumieć to, co nieskończone.

Jeśli, zaś chodzi o istnienie Boga, to wszelkie log. argumenty nie potrafią dowieść jego istnieniu. W Boga można jedynie uwierzyć. Pozostanie On dla nas Bogiem ukrytym-"Deus absconditus"."Znajomość Boga bez znajomości własnej nędzy rodzi pychę. Znajomość własnej nędzy bez znajomości boga rodzi rozpacz. Znajomośc Chrystusa stanowi pośrodek, ponieważ w niej znajdujemy i Boga, i swoją nędzę"(M. Łojek, Teksty filozoficzne dla szkół średnich, Warszawa 1987,s.145)